Wellington [uelıŋt n] ARTHUR Wellesley, do 1798 A. Wesley, lord (od 1809), książę (od 1814), ur. 1 V 1769, Dublin, zm. 14 IX 1852, zamek Walmer k. Dover, bryt. wódz i polityk, od 1813 marszałek. Pochodził z protest. rodziny angloirlandzkiej, uczył się we fr. akademii kawalerii, 1787 uzyskał przydział oficerski w armii bryt.; został adiutantem wicekróla Irlandii, a 1790 także posłem do Izby Gmin w Dublinie. W 1794–95 uczestniczył w kampanii we Flandrii w wojnie z rewolucyjną Francją; 1797–1805 służył w Indiach (gdzie jego brat, R.C. Wellesley, był wówczas gubernatorem generalnym), ujawniając talenty dowódcze; 1799 uczestniczył w pokonaniu sułtana Majsuru, a 1803 dowodził w walkach z Marathami, których pokonał w bitwie pod Assaye. Został awansowany na generała, a po powrocie do W. Brytanii — wybrany do bryt. Izby Gmin (1806) i mianowany gł. sekretarzem ds. Irlandii (1807); już 1807 jednak brał udział w wyprawie mor. przeciw Danii, a latem 1808 dowodził korpusem ekspedycyjnym, który odparł atak fr. na Portugalię.   pisanie prac